Wie kan er tegenwoordig nog zonder internet?  Niet veel mensen denk ik.  Wij dus ook niet.  Dus hebben we internet genomen, ADSL meer bepaald.  Modem annex router op de kop kunnen tikken, abonnement afgesloten en we konden vertrekken.

We hadden thuis nog enkele meters UTP kabel liggen en ook een tang voor de RJ45 stekkers dus zelf maar aan de slag gegaan.  Twee kabels gemaakt, even testen met m’n laptop en alles werkte.  Werkte dus, tot ik Klaartje’s pc aansloot.  Eerst verschillende keren geen verbinding te krijgen en na lang uitproberen, ik wist totaal niet wat ik aan het doen was, kreeg ik eindelijk een LAN verbinding tot stand.  Ik had ondertussen al wel duizend vragen via MSN gesteld aan Jan die er wel wat meer vanaf kende dan ik.  Niets lukte om een verbinding met het internet te krijgen.

Jo maar eens lastig gevallen.  Die kon gelukkig die avond komen kijken, want het begon stilaan wel te dringen en Klaartje had haar pc, en het internet nodig voor school.  Samen met Jo ook nog wat aan het proberen geweest en gekeken waarom er wel een perfecte verbinding met de router was, maar niet met het internet.  Niets gevonden.

Het voorbije weekend nog eens aan het kijken geweest wat het probleem zou kunnen zijn.  Ik kwam er niet uit.  Gisteren nog is er dan nog eens iemand komen kijken.  Weer hetzelfde.  Alle standaarddingen nakijken en vaststellen dat alles goed werkt.  Tot op het einde, misschien toch die kabel eens nakijken.  En ja, daar zat de fout.  Ik had de stekkers verkeerd aangesloten.  Om het even uit te leggen.  Ik had ze als volgt aangesloten: wit oranje/oranje/wit groen/groen/wit blauw/blauw/wit bruin/bruin.  Nu moet de juiste volgorde nu blijkbaar de volgende zijn: wit oranje/oranje/wit groen/blauw/wit blauw/groen/wit bruin/bruin. Of hoe een kleurtje echt wel het verschil kan maken.  Stekkers opnieuw aangesloten en ja, alles werkt.  Oef.

Zoals ik al in de vorige post zei, wonen we sinds kort samen.  Na 2 jaar samen zijn leek het ons tijd om te gaan samenwonen.  Ook het feit dat we niet dicht bij elkaar woonden en de een dus altijd bij de andere moest logeren, speelde ook mee.

In januari begonnen we dus te zoeken.  We kozen Berchem omdat Klaartje nog studeert en ze dus makkelijk de trein kon nemen naar Gent.  Ook voor mij was Berchem dan nog haalbaar om naar het werk te gaan.

Dus, op zoektocht in Berchem.  Maanden hebben we alle koopjessites, weekbladen, gazetjes en weet ik nog wat allemaal doorzocht.   We hebben weken rondgereden, een 40-tal appartementen bekeken op zoek naar een geschikt appartement.  Een paar keer hadden we iets moois gezien, maar was de prijs veel te hoog, een andere keer klopte alles, maar waren we net te laat.  Een andere keer klopte ook alles, waren we op tijd, kregen we bedenktijd, maar als we belden om te zeggen dat we het gingen nemen, dan was het al verhuurd.

Na bijna de moed opgegeven te hebben waren we nog eens op tocht gegaan in de buurt die ik het minst zag zitten.  De driekoningenstraat.  Bij de meeste Antwerpenaren nu niet gekend als de meest florerende straat.  Het appartmentje viel meteen mee, de huidige bewoners ook.  Na nog enkele dagen lang twijfelen hebben we dan besloten om dit toch te nemen.  De bereikbaarheid van station en grote wegen, de prijs en de duur van het contract deden ons besluiten dat we hier bijna geen fout mee konden doen.

Ondertussen zitten we hier nu al een week of 3 en tot nu toe valt alles zeer goed mee.  Zeker het uitzicht vanachter.  Ik bedenk me net dat we nog geen foto’s hebben genomen, dus daar zullen we is werk van moeten maken en dan posten we ze wel.

En we zijn vertrokken!  Nu we samenwonen, leek het ons wel leuk om jullie via deze manier wat op de hoogte te houden van onze belevenissen.  De komende weken zal er nog wel regelmatig iets veranderen, maar we gaan ons best doen om regelmatig iets te laten weten.

41 shots, hoe komen we daar nu bij.  Wel, we zijn allebei fan van Bruce Springsteen.  Klaartje wel iets meer als ik (ok, ik heb Bruce voornamelijk via Klaartje echt leren kennen) en één van z’n liedjes noemt “American Skin (41shots) .  Dit is een lied dat we allebei prachtig vinden.  Een leid waar je kippenvel van krijgt.  Vooral de intro.  Luister er maar eens en je weet waarom.

Tot binnenkort,

wAnnes